BOYACI'DAN ÇEVRİL'E KAR KIŞ KIYAMET

Şimdi aklıma geldikçe hayıflandığım; yapılmaması gerekeni nasıl yaptığımıza hayret ediyorum. Kar-kış her taraf bembeyaz. 1962 yılbaşına birkaç gün var. Boyacı köyüne 3-5 km. uzakta bir köy var; ÇEVRİL köyü. Sahibi Talaslı bir kamyon Kayseri'den Çevril'e her gün gelir ve ertesi günü sabah erkenden tekrar Kayseri'ye döner. Sahibini tanıyoruz. Sabit aga, Zabit aga gibi de söylenen bir adı var. Birgün önce muhtarlıktan, Çevril muhtarlığına (manyoteli telefonlar vardı)  telefon ederek Sabit Ağa ile konuştuk. Yarın Kayseri'ye ineceğiz. Bize yer ayırdı. Kaçta gidiyorsunuz ona göre orada olalım dedik. Sahurdan sonra gideceğini söyledi. Bizi bekleyin, almadan da gitmeyin dedik. Ertesi günü sahurda kalktık. Her taraf bembeyaz kar. Vadiden Çevril köyüne doğru yola çıktık. Elimizde sadece kendimizi aydınlatan elektrik fenerimiz var. 

Başkaca hiç bir korunma aracı yok. Sopamız bile yok. Derede su da var. Kimi zaman suya dalarak çıkarak Çevril köyüne vardık. Sabit ağanın kaldığı evi bulup kapısını çaldık. Adamcağız uyuyormuş. Uyandırdık. Halimizi görünce bize acı, soba yakıldı. Çay içtik. Sabahleyin de Kayseri'ye oradan da Genezin'e geçtik. Hem tatil hem de Yeşer'in yaklaşan doğumu nedeniyle köye gelmiştik. Boyacı -Çevril arası bir yolculuğumuz bir hata idi, hem de çok büyük hata.....