Stajdan, Tarsus, Mersin, Ceyhan, Adana gezilerinden sonra geldik yıl sonuna…Bütün derslerim çok iyi.Hatta Biyoloji üç dönemdir PEKİYİ. Gel gör ki, ikmale kaldım. Neymiş efendim; Haziran mezunları doğu illerine gönderiliyormuş, Eylül mezunları istedikleri yerlere. O nedenle bizim beyler güya bana torpil yapmışlar, en iyi dersten de ikmale bıraktırarak, ikmalde başarılı olarak ve istediğim ile öğretmen atanacakmışım. Hiç hesap etmezler ki, her yıl 3 ay kayıpla 25 yılda 75 ay kayba uğradım. Kim verecek bunun hesabını? Torpil yapanlar mı? Olmaz olsun öyle torpil. Zaten ilk ve son torpil de bu oldu. Hiçbir işim torpille olmadı. Denizcilik terimi olan torpille , hep vurulduk.
1960 yılı Eylül’ünde ikmalimizi verdik. Kayseri valiliği emrine atandık. Babam Sıradan Köyünde eğitmenliğe devam ediyor. Birlikte Kayseri’ye geldik, Milli Eğitim Müdürlüğü’ne gideceğiz. Md. Yardımcısı babamın arkadaşı olurmuş. Birlikte gittik. Gıyasettin Tokyay babamı görünce anımsadı. ‘Oooo Hafız Salih, bakınca anladım, gözlerinden tanıdım’ dedi. Bir iki dakikalık hal hatırdan sonra babam benim öğretmen olarak Kayseri’ye atandığımı, mümkünse yolu yordamı olan yakın bir yere verin ricasında bulundu. Dışarı çıktığımızda babam kafasını yumruklayarak ‘Ah benim sersem kafam, okuldan kaçmasaydım şimdi onun yerinde ben oturuyor olacaktım’ diyerek pişmanlığını dile getirdi ve gözleri dolu dolu oldu. Ağlıyordu. Tayin konusunda hiçbir etkisi de olmadı. Sözde Kayseri merkeze bağlı Erkilet-Boyacı köyüne atandık. Ne köy ama evlere şenlik!
