1,2 3. Sınıflar pek çok zorlandığım yıllar oldu. Öncelikli zorluk; yokluktu. Ancak burada hemen şunu ifade edeyim ki bu yokluk ve zorluklar içinde okuyor olmamız, lüks içinde olmak demekti.
Okulda yatılı olmak lüksümüzün dışında bir istekte bulunmak gibi hakkımız da yoktu. Çünkü okul her şeyimizi veriyordu. Üstümüzdeki bütün giyecekleri, gömlek, elbise, palto, ayakkabı, çorap, atlet, fanila, kilot, geriye ne kaldı ki…Mendillerimiz bile devlettendi. Yatacak yatak, üç öğen yemek.okuduğumuz kitaplar, defter ve kalemleri bile devlet karşılıyordu. Bu sunulanların yüzde birine bile ulaşamayan, bu şansı yakalayamayan milyonlarca kişi bizim dışımızda idi.
O nedenle okulumuzun verdiği ile yetinmek zorunda idik. Ailemizin geçim zorluğu içinde bulunduğunu biliyorduk. Bizim elbiselerimiz, ayakkabılarımız varken kardeşlerimizin yoktu. Şu var ki, hepimiz aynı anda büyüyorduk. Evrimsel gelişme tek bir iki kişiye özel değil genel olduğu için herkes bunun içinde yerini alıyordu. Doğal olarak bizim aile ve bireyleri de her yönden değişime uğrayarak ve ona uyarak daha iyiye yaklaşıyordu. Aile içinde erkekler artık ufak tefek işler yapabiliyordu. Kız kardeşler halı dokuyor, emeklerini pazarlıyorlardı.
