BEN BİR ÖĞRETMENİM

BEN BİR ÖĞRETMENİM

Ben bir öğretmenim

Okulların birinde

Duymayı, düşünmeyi öğretirim,

Derslerimde...

......

Benim çocukların bu bahçelerde,

Bu yağmur altında ıslanmadalar,

Bir yağmur sonrası gelin seyredin,

Her taraf tepeden tırnağa kadar,

Bulutsuz masmavi dünyalarına

Sevginin, sevincin güneşi doğar.

Böyle çocuklarla dolar her yanım,

Çocuklar kardeşim,

 çocuklar arkadaşım

Canım...

ONlarda toplanmıştır

Geçip giden zamanım,

Bir parıltı görsem gözlerimde,

Bilgiden anlayıştan yana,

Bir hal olur bana,

Zannedersiniz ki

Dünyalar benim...

Çocuklar, kitaplar, yazı tahtası

Enine boyuna bütün zamanlar,

Dört duvar arası bir dersanede

Her dinden her dilden gelmiş insanlar...

Bizimle konuşur hayal ederler,

Bağlanır kalırız kendilerine

Hikaye anlatır şiir söylerler

Mutluluk üstüne, ümit üstüne

M.Gündüz GÖKTÜRK

ÖĞÜT

ÖĞÜT

Can ucuz,

             Yaşam zor,

Oğlum Umur, sen de vur.

En çirkin söz:
                 "Abalıya vur."
                                         Vur.
                                              Vur vur...


Yine vur.
               Sunta vur.
                             Şişe vur,
                                           İğne vur.

Vur yine vur.

                   Muşta vur,

                                  Tokat vur,

                                                 Yumruk vur,
                                                  Vur ulan vur.


Çimento vur,
Demirden vur,
Stoktan vur,
Kotadan vur,
Zamdan vur.
                Vur ulan vur...

Gem vur,

           Semer vur,

                          Can ucuz, yaşam zor,
                           Namludan vur...

                                                      Seyhan Özhan
                                                      Öğretmen
                                                       18.8.1977

İKİ VATANDAŞ

İKİ VATANDAŞ


Ana karnında başlar ayrılıklarımız
Senin kanına havyar karışır
Benimkine mısırla karatohum
Sen becerikli ellerde doğarsın
İdrofil pamuklar üstüne
Ben direk diplerinde küle düşerim
Sizin evde şenlikler
Bizimkinde telaş başlar
Doğmadan hazırdır
Senin kuş tüyü yatakların
Paçavralar içinde yara olur
Benim yanlarım

Adımız yazılır kütüklere
Ali
Veli
Farklı iki vatandaşız belli
Senin çiftliğin hanın
Benim onbeş kuruşluk cüzdanım var
Onu da alabilirsem sağolsunlar
Senin adına okullar yapılır
Her okulu beğenmezsin
Ben duvar diplerinde ebcet ezberlerim
Lüks sayılır okumak bizde
Okuyanımız çok azdır içimizde
Yarıştırıcak (güreştirecek) olsalar bizi
Unutma ki benim kollarım bağlıdır
Ben memet ağanın çobanı
Ali Beyin ırgatı
İşlenmemiş bilincim
Yepyeni
Kaskatı.

Özel öğretmenlerin uzmanların olur senin
Aklın ermez amma
Yine de kapı gibi diplomalar alırsın
özel okullarından
Yaşamın her döneminde
Yerlerimiz ayrıdır

PAZARÖREN ÖĞRETMEN OKULU 1957-1958 SEYHAN ÖZHAN

TUFAN DOĞANAVŞARGİL'E MEKTUP

"GEÇ YAZILMIŞ ANILAR" ilgili çok değerli kitabınızı aldım. Son derece duygulandım. Kücük bir zaman dilimi de olsa yaşadığım anılarımın bulunduğu yerlerde şöyle dolaştım. Hani o sıra Kayalar dibindeki ilkokulda karların erimesiyle oluşan yapışkan killi topraktan oluşan çamurla 'MARİŞ' oyununu acaba yazmış mi? derken ileri sayfalarda rastlayınca aynı oyunu çouklarla oynamaya başladım. Bizim ayrı bir kavgamız da olurdu. Çamurdan tabanca yapar, namluya delik açar, bu deliği üst tarafından da bir delikle birleştirir içini toz toprakla doldururduk. Üst delikten üfleyerek namlunun ucundan toz püskürtür, yüzümüz gözümüz üst başımız toz olurdu. Kucaklarımızda taşıdığımız çamur ise her yerimize bulaşır kirletirdi. Çamurla oyunlarımızın bir özelliği de çeşitli hayvan heykelleri yapardık. Yaratıcı olurduk. Oyuncaklarımız hiç olmadı. Hep kendimiz yaptık. Yerel deyimle GÜNEBAKAN sapları, sögüt dalları, oyuncak arabamızın parçaları , pancar ise tekerlekleri olurdu. Hani var ya, "Delikli demir icat oldu mertlik bozuldu" deyişi..Onun gibi bu şey. Bizim çocuklarımıza hazır oyuncaklar alındı. Yaratıcılıktan uzaklaşıldı. Hep hazıra kondular.

Olayların hepsi gerçek ve yalın olarak anlatılmış. Ben bu olayları, olanları çok iyi anlıyorum. 1940-1955 arası kaç yaşındayım, anımsamıyor ama annem o yazın sarı sıcağında dizleriyle yerde sürünerek arpa yolduğunu, sabahın alacakaranlığından gecenin kör karanlığına kadar çalıştığını, bugünkü dizlerindeki romatizma ağrılarının o günlerin yadigari olduğunu düşünüyorum. Dedelerimiz, babalarımız hatta bizler de yaşadığımız dönemlerde çok zor koşullarda çiftçilik yaptık. Gerçekten kıskanç mı desek, yoksa bütün medeniyetlerin beşiği, insanlığın gelip geçtiği bir ....herkesi doyurduğu için , konup kaldığı, yatıp kalktığı handa yorgun ve bitkin düştüğü için mi böyle başka sebepler mi var? Ki tabii başka sebepler de olmalı.
Yaşadığımız o günleri çocuklara anlattığımız, yaşantımızı bu günlere kolay gelinmediğini, ne zorluklar çektiğimizi anlattığımız vakit aldığımız yanıt çok ilginç: "Ne yapalım yani, sizin koşullarınız öyle imiş. Bizim koşullarımız da böyle" deyiveriyorlar, işin içinden çıkıyorlar.
Her genç kuşak bir önceki yaşlı kuşaktan daha iyi koşullara ulaşıyor. Umarım bizim çocukların çocukları da yaşamın aynı tanıyı koyarlar.

Dünyaya gelen herkesin bir iz bırakması sonsuza dek yaşaması, anılması demektir. İnsan olması demektir. Şu anda siz de çok güzel bir iz bırakmış durumdasınız. Bu nedenle size şimdi daha çok saygı duyuyorum. 
Ben bir kitap eleştirmeni değilim. Yalnız olaya, herhalde biraz duygusal yaklaştım. Bu biraz da benim karakterim diye düşünüyorum. Her türlü başarıda sanki benim de bir payım varmış gibi duygulanır, gözlerim yaşarır. Anımsarsanız Babam Hafız Salih de öyle idi. 

Sayın Abi, sonuçta okuyup bitirdim. O günlerin, görevde olan Tonguç'un, öğretmenleri kalkamıd. O günlerdeki saygın kişileri anmak, nostaljik birer anı oldu. Çeşitli mekanlarda ve özellikle de 17 Nisan'larda yapılan toplantılarda, tek tek Köy Enstitülerinin ilk yöneticilerini ve mezunlarını, bugün birer anıt gibi, çınar ağacı gibi ulu o kişileri yadsımak mümkün mü? Yarım asrı geçmiş mazisinde KÖY ENSTİTÜLERİ kadar verimli, üretken bir kurum var mı? Romancı, şair, yönetici günümüzde bile damgasını vuran Eğitimciler nerden geliyorlar?.....

TOPRAK

Herşeyi koklarsın kardeşim, sana birşey yapmaz.

Ama herşeyi yiyemezsin, içemezsin.

Çünkü kimileri senin sonun demektir. Uçman demektir. 

Ölmen demektir

En güzel koku nedir bilir misin? 

İpek gibi şu yeryüzünü kaplayan TOPRAK!

Evet, toprak var ya toprak!

Hele yağmur yağınca ıslak toprak.

Misler gibi kokar..

Beynine ulaşan o koku.

Mest eder insanı...

NİÇİN OKUMALIYIZ? NİÇİN OKUTMALIYIZ?

Okumak, okulda ve hayatta başarının en önde gelen koşullarındandır. Yüzyılların araştırma ve deneme ürünlerinden yararlanmak, her insan için kaçınılmaz bir ihtiyaçtır.
Kendini yetiştirmek isteyen öğrencilerin, yalnız okul kitaplarıyla yetinmemeleri, genel kültürlerini, yaşadıkları (devrin) çağın koşulların agöre araştırmaları, geliştirmeleri gerekmektedir.

Okuduklarımız ölçüsünde kültürümüz artacak, bilgilerimiz artacak, kelime hazinemiz zenginleşecek, böylece anlatımımız gelişecek, bütün derslerimizde hayatta daha uyumlu, daha başarılı olunacaktır. 

"Çağımızda iyi seçilmiş bir kitap koleksiyonu gerçek bir üniversite öğrenimi değerindedir."

Bu nedenle siz sayın velilere, çocuklarımızın yetişmesi, geleceğe daha iyi ve sağlıklı bir şekilde hazırlanmaları için bol bol bitap okumaların öneririm.
Şu anda , çocuklar için yazılmış, basit, ucuz çok iyi kitaplar vardır. Bügun bazı kitapevleri iyi çocuk kitapları basmak için yarış halindeler. Bu kitaplar masal-hikaye, anı ve çeşitli çocuk psikolojisine seviyesine uygun küçük ansiklopedileri sayabiliriz. Bu kitaplardan sınıfımızda, evimizde bulunması çok yararlı olacaktır.
Bugün çocuklarımızın en çok sıkıntı çektikleri konu, herhangi bir konuda rahat konuşamamak, istediklerini, düşüncelerini anlaşılır bir şekilde ifade edememektir. Bunun nedeni de aile çevresinde az kelimelerle konuşmalardır. Bu tür ifadelerden kurtulmak için de bol kitap okumalı, okumayı sevdirmelidir.

Bol kitap çocuklarımıza neler kazandıracaktır?
1. Çocukların kelime hazineleri genişleyecek, anlatma yetenekleri gelişecektir.
2.Anlama yetenekleri gelişecektir.
3. Bilgi sahibi olacaklardır.
4. Süratli okuma becerisi kazanacaklardır.
5. Boş zamanlarını değerlendireceklerdir.
6. Düzgün konuşma becerisi kazanacaklar.
7.Kitabı en iyi arkadaş olduğunu sezeceklerdir. 
Daha birçok yararlarını sayabiliriz. 

Kitap konusunda ne yapabiliriz? Bu konuda birlikte bir karara varalım. Aramızdan bir komite kuralım. Bu komitenin adına veya görev alacaklara sınıf annes i ve babası adını verelim. Sınıfın sorunları ile o ilgilensin. Kitap mı alınacak? Başka bir ihtiyaçları mı var? Parasal konulara beni karıştırmayın. Buyrun herkes bu konuda fikirlerini rahatça ,serbestçe söyleyebilir. 

Çocuğun okuldaki başarısında bazı yolları sizlere aktarmak istiyorum.
Birçok uzmanların birleştiği nokta: Çocuğun öğretmeni, okulu ne kadar iyi olursa olsun, evde çocğun olumlu bir desteğe ihtiyacı olduğu unutulmamalıdır.
Sayın anne babalar, sizin katkınızla çocuklarınız çalışkan ve başarılı, istenen, aranan bir öğrenci olabilir. 
Bunu nasıl sağlayabiliriz?

1.Okula giden çocuğumuzla günde en az 15 dakika birlikte okuyun. Bu çocukta alışkanlığı destekler. Okumayı sevdirir.
2.Çocuğunuzdan büyük şeyler bekleyin, sizin ondan en iyisini yapmalarını beklediğinizi bırakın bilsin.
3.Kardeşler arasında karşılaştırma yapmayın. Siz en küçük çocuğunuzdan ablasının veya abisinin yaptıklarını yapmasını beklemeyin. Her çocuk kız olsun erkek olsun kendi çapında değişik yönlerde gelişir.
4.Çocuğunuz bir ilerleme kaydederse onu ÖVÜN.
5. Onunla okul konusunda konuşun ve her gün derslerini tekrar edin. 
6.Çocuğunuz ev ödevlerini yaparken siz de ona katılın. Fakat onun yanlışlarını çizip, onun yerine de yapmayın. Onun yanında oturup onun ezberlediklerini dinleyin veya ona yardımcı olacak öneride bulunun. 
7. Çocuğunuzun ev ödevlerini yapması için ona sakin  bir yer hazırlayın ve onunla birlikte ders çalışma saatlerini ayarlayın.
8. Okul ödevlerini engelleyecek faktörleri ortadan kaldırın. Örneğin televizyon. Bu konu ile ilgili araştırmalar çocukların televizyona çok saat ayırdıklarını ve ödevlerini aksattıklarını ortaya çıkarmıştır. 
9. Televizyonu yok edemeyeceğimize göre ona sizin yanınınza biraz seyretmesine izin verin, özellikle de ona yararlı olacak programları. 
10. Çocuğunuzun bilgisini artıracak, ilgisini çekecek yerlere gezintiler planlayın. Örneğin müzeler, hayvanat bahçelerine, tarihi yerlere onunla birlikte gidin.
11.Onun hayal gücünü artıracak ve onu düşünmeye zorlayacak oyunlar OYNAYIN. Kelime oyunları, sayı oyunları gibi.

12. İyi bir dinleyici olun. Çocuklar konuşurken annelerinin babalarının kendilerini dinlemediğini hissederlerse, araya hemen mesafe koyarak uzaklaşırlar. Onun okul faaliyetleriyle yakından ilgilenin, aynı zamanda arkadaşlarıyla da ayrı ayrı ilgilenin.
13. Öğretmenleriyle görüşerek okuluyla ilgilendiğinizi belli edin.
14. İlme, öğrenmeye değer verdiğinizi ona gösterin. Yemeklerde kitaplardan sözedin.
15. Çocuğunuz soru sorarsa ve siz de bunun cevabını bilmiyorsanız, ansiklopediye veya bir başka kitaba bakarak ona yardımcı olun. Bilmiyorum deyip onu cevapsız bırakmayın.
16.Çocuğunuzu mümkünse haftada bir iki kere kitapçılara götürün. Onunla birlikte kitaplar seçin. Çocuğunuz küçük yaşta ilmin önemini, bunun güzel bir şey olduğunu anlasın.
17.Çocuğunuzla dış dünyanın baskıları ve eğlencesi  üzerinde, örneğin, çocuğumuz tv seyretmek istiyor veya bir arkadaşıyla sinemaya, oyun oynamaya mı gitmek istiyor, yerine ve zamanına göre yasak koyacaksınız. Dersine çalış ödevini yap gibi sınavın, okulun, eğlenceden önce geldiğini ona anlatın.
Bu tür kontrole daha ilkokuldayken başlarsanız, çocukların bu konunu önemini sonradan anlamaları daha kolay olur.
18.Çocuğunuzun ilgisini, örneğin müzik, sporla okuldan çekmeyin. Bu tür faaliyetler çocuğun ev ödevlerini engellememeli.
19.Çocuğunuzun sorunları, evdeki hırçınlıklarını , kızgınlıklarını, içine kapanıklıklarını ve diğer problemlerini, hastalıklarını (geçirdiği hastalıkları) öğretmeniyle tek başınıza görüşün. Birlikte önlem almaya çalışın.
20. Arada bir  çocuğunuzla bir anlaşma yapın. Okul döneminin sonunda ona gerçekten istediği bir şeyi alın. Fakat bunda da aşırıya gitmeyin.
21.Çocuklara iş de yaptırın. Çocuk iş ile oyunun farkını anlamaz. Büyüklere sıkıcı gelen pek çok iş çocuk için oyundur. Toz olmak, bulaşık yıkamak, yemek yapmak gibi işleri çocuk hevesle, oyun niyetine yapar.Bu durumdan yararlanın.Çocuğunuza iş yapmayı öğretin.Ancak ona iş olduğunu, zorla yapılması gerektiğini sezdirmeyin, belli etmeyin. 'Yapamazsın, kırarsın, dökersin" gibi sözler heveslerini kırar. Çeşitli işler yapmak, çocuğun el becerisini geliştirir.
Çocuk yaptığı işten ilk teşekkürü aldığı zaman, cesaretlenir, kendine güveni gelir. Yapamayacağını sandığı işi başarmış olmanın gururunu duyar. Bu cesaretle işin zevkini tadarlar. Önemli olan başarabilme isteği ve güveni kazandırmaktır.

Sorular, öğretilecek konular birer işkence aleti aracı olmaktan çıkarılmalıdır. Her soru ve konu önce en alt zorlukta ve herkesin anlayacağı kavrayacağı düzeyde olmalı ki, bir temel oluştursun, diğerlerini bu temel üzerine yığalım. 

Çocuk ders çalışırken ona yardımcı olurken çok sabırlı olmalısınız. Bir çocuk üzerind eyapılan anlama denemesinde 34 kere tekrar ettim. O da tekrar edebildi.


"Babam bana bayramda ayakkabı elbise alacak. Ben bir de kitap istedim."