İzmir'de Sağlık ocağına ilaç yazdırmak için gittim. Benden önce gelenler içinde yaşlılar ve çocuklar da sıra bekliyorlar. Üç yaşını yeni bitirmiş afacan bir çocuk sağa sola sataşıyor, bayağı gürültü ediyor. Hasta yaşlı insanlar da inanın böyle ters ters bakıyorlar, sussun istiyorlar. Ben biraz ilgilendim. Aramızda bir diyalog başladı. Adını sordum, Emircan dedi. Bu arada Sağlık Ocağı bekleme salonunda duvarda asılı çerçeveli bir Atatürk resmi , bir de klasik 'sus' işareti yapan kepli hemşire resmi asılı.Çerçeveli resimlerden önce "Sus" işareti yapan hemşirenin resmini göstererek sordum. 'O ne diyor-' dedim. Baktı . 'Sus diyor' dedi ve arkasından da hemen hiç beklemeden Atatürk'ün resmini göstererek 'Ama bak ATATÜRK sus demiyor' dedi...
O kadar hoşuma gitti ki..Emir Can'ı hemen kucakladım, sarıldım ve öptüm. Muayene sırası bana gelince olayı Dr.a anlattım. Hangi çocuk o..diye ilgilendi. Yakalayıp adını sordu, şakalaştı. Ders verici bir olaydı. Yasak koymak, bonsai yetiştirmek gibi birşey. Onun büyümemesi için dallarını kesersin. Az su verirsin. Az toprak ve taşlar üzerinde tellerle bağlayarak sararak şekil verirsin. Çocuğa sus demek, yasak koymak da aynı değil mi?
Seyhan Özhan, Şubat 2001
